Ann Stouten is locatiemanager bij Vivantes Zorggroep. Haar locatie is een pleisterplaats voor iedereen in het dorp Stein. Vivantes levert naast verpleeghuiszorg en verzorgingshuiszorg ook thuiszorg. De visie van de zorggroep is vervat in twee woorden: “verrassend en dichtbij”. Letterlijk en figuurlijk, legt Ann uit: ‘Kleinschaligheid zit niet alleen in de omvang van het gebouw, maar vooral ook hoe je het werk inricht. We gaan als thuiszorgmedewerkers niet verder dan tien minuten fietsen of vijf minuten met de auto. We volgen nooit de geijkte paden. Zo blijven we verrassen. Het “dichtbij” zit ook in de omgangsvormen: informeel. Alles kan. Men blaast niet hoog van de toren. De lijnen zijn kort en iedereen kan hier binnenlopen’

Ann Stouten is locatiemanager bij Vivantes Zorggroep. Deze kleine zorggroep heeft acht verschillende locaties. Ann’s locatie ligt midden in Stein. Het is een pleisterplaats voor iedereen in de buurt, vooral sinds het tegenovergelegen winkelcentrum is afgebrand. Vivantes Zorggroep levert naast verpleeghuiszorg en verzorgingshuiszorg ook thuiszorg. De zorggroep vervat haar visie in twee woorden: “verrassend en dichtbij”. Letterlijk en figuurlijk, legt Ann uit: Onze thuiszorgmedewerkers gaan niet verder dan tien minuten fietsen of vijf minuten met de auto. We volgen nooit de geijkte paden. Zo blijven we verrassen. Het “dichtbij” zit ook in de manier waarop we met elkaar omgaan: informeel. Alles kan. Men blaast niet hoog van de toren.’

‘Ik ben het gezicht van het zorgcentrum. Ik moet vooral de kaders goed blijven vasthouden.’ Bij Vivantes Zorggroep krijgt Ann de ruimte. ‘Kleinschaligheid zit niet zozeer in de omvang van het gebouw, maar hoe je je werk inricht. Bij een grootschalige zorgorganisatie duurt het lang voordat je iets gedaan krijgt. Bij mijn vorige werkgever wilde ik in alle zorgcentra een restaurant neerzetten. Het heeft bijna twee jaar geduurd voordat dat project draaide! Hier duurt zoiets een maand. Ik kan direct naar de directeur stappen.’

Ook buiten houdt Ann de lijnen kort. ‘We werken nauw samen met de gemeente, de kerk of verenigingen, die hier regelmatig hun activiteiten organiseren. Iedereen kan hier binnenlopen.’

Stein licht vlak bij de grens met België. Het dorp vergrijst snel. Daarom zijn er lange wachtlijsten. ‘De mensen zijn eigenwijs,’ lacht Ann, ‘je krijgt ze echt niet naar een ander dorp. Gelukkig kunnen we meer mensen thuis faciliteren.’ Zo denkt Ann mee over een te bouwen wijkhuis in een buurt waar nog niets voor ouderen gebeurt. Ook voor haar eigen locatie zal iets nieuws moeten komen. Het gebouw is in 2016 afgeschreven. Misschien een multifunctioneel gebouw op de plek van het afgebrande winkelcentrum?

Ann is Belgische. Ze ziet grote verschillen tussen België en Nederland en kiest uit beide systemen voor het beste. ‘In België werken ze erg aanbodgericht. Men vraagt niet aan cliënten wat ze willen. In Nederland moet je dat juist expliciet vragen. Toch zie ik vaak hetzelfde resultaat. Het is typisch Nederlands om alles te benoemen wat fantastisch is. Belgen zijn daar wat bescheidener in.’ Maar dat protocollaire leidt al snel tot regelzucht, waarschuwt Ann. ‘Regels moeten er zijn om ons te ondersteunen in het uitvoeren van onze taken. Maar we moeten er niet in doorschieten.’ ‘Niet dat ik erover denk om terug te gaan, maar ik zou met mijn ervaring best scoren in België. Ik ben in Nederland extroverter geworden, meer zelfverzekerd.’ Een nominatie als Zorgheld heeft Ann niet zien aankomen ‘Blijkbaar heb ik mezelf laten horen met mijn ideeën over kleinschaligheid en de omgang met dementerende ouderen.’